Ey güzel İstanbul
Güzelliğin cezbedici
Güzelliğin heyecan verici
Güzelliğin aldatıcı
Şu renklerin şu güzelliğin için neler feda edildi bir bilsen
Ey güzel İstanbul
Güzelliğin midir çirkinliğine sebep
Güzelliğin midir çirkinliğin mi başımı döndüren
Güzelliğini yaşamak mıdır yoksa ona ulaşamamak mı beni kahreden
Şu renklerin şu güzelliğin için neler feda edildi bir bilsen
Duygusal insanlarız...."çok" kelimesini severiz...."çok" çirkin, "çok" iyi, "çok" kötü, "çok" sevimli, "çok" bilmiş...Algılarımız uçlarda şekillenmiştir, "çoğu zaman" bir insanı "çok" lar, hemen gökdelenin 10.katına çıkarır, ardından bir anda 10.kattan aşağıya bırakır paramparça ederiz. Tam tersini de "çok" yapmışızdır; bu gelgitleri duygusallığımız, bazen de çıkarlarımız doğrultusunda daha da şiddetli yaşar yaşatırız.
Oysa her "kötü"de "iyilik",her "iyi"de de "kötü " yanlar mevcuttur, hayatımızda sandığımızdan daha fazla "gri" vardır. Örneğin, 1980 öncesi "sağ"cı ve "sol" culara bugün bakarsanız, her ülkede her yerde zaman zaman yaşanan, bazı konularda her zaman gözlenebilen bir gerçeği görürsünüz: günümüzün "çok iyi" liberal ekonomi aktörlerinden (amiyane tabirle iyi kapitalistlerden) bazıları eskinin solcularıdır. Zamane sağcıları bazen sosyal demokrat söylemler, zamane solcuları oldukça konservatif açıklamalar yapmaktadır ki bu da muhalefet kavramının bile ülkemizde yokolur hale geldiğinin bir nevi resmidir.
Sonuçta, yaşamın kendisi bizim ülkemizde renktir; her "sağ"da "sol", her "sol"da baya bir "sağ" vardır, her "çok"(luk)ta bir "hiç"(lik)in, her "beyaz"da biraz(?) "siyah"ın olması gibi. Her "iyi", zamanla "kötü", her "kötü" bir anda "iyi" olabilir. Rengi, renkliliği sever, bazen bu manevralara "değişik adlar takma" cesaretini göstersek de sıklıkla dönüşlerimizi yapmaya devam ederiz. Zaten çoğu yerde, çoğu zaman bu olay kabul görür ,nitekim "değişmeyen tek şey değişimin kendisidir"....Ve "gri", bir sürü "çok"a ve bir sürü"hiç"e rağmen, gerçeğin ta kendisidir.
Orhan Pamuk değerli, ünlü ve "biz"den bir edebiyatçıdır. "Biz"den olmasının yanı sıra "dünya"lı olması, ve aynı zamanda bu alaşımı uygun edebi formatta şekillendirecek birikim ve yeteneğe sahip olması, başarısının ardındaki en önemli etkenlerdir. Nobel Edebiyat Ödülü'nü almış, amaçladığı, hakettiği hedefe ulaşmıştır. Bununla birlikte, Orhan Pamuk'un edebi emeğine ve birikimine ilave olarak, Nobel Ödülü'nü almasının az evvellinde "Türkler bir milyon Ermeni'yi, otuz bin Kürt'ü öldürmüştür;bunu da benden başka kimse söylemiyor" açıklaması ile söz konusu ödülü garanti etmiş olduğu da aşikardır (bkz.belleğiniz,analiz yeteneğiniz ve tüm haber alma araçları). Hakettiği hedefe ulaşmış ve Ödülü almasının az sonrasında da "Babamın Bavulu" konuşmasını yaparak, ömrünü geçireceği, ismini devam ettireceği,hayatını ailesini ortamını sürdüreceği ülkemizde, ülkesinde gönül kırıklıklıklarını temizlemiş, hatta "gönüllerde taht kurma" hedefine ulaş(ayaz)mıştır..."Biz"dendir,"Yeni Dünyalı"dır ve bu sebeple "gri"lik diye adlandırabileceğimiz bu ifade dönüşü normaldir.
Hepimizin gelgitleri vardır, grilerimiz, beklentilerimiz, hedeflerimiz, isteklerimiz, ve bunun yanında gerçeklerimiz...bunlar normaldır,bunlar Türkiye'dir....ve hatta dünyadır: Kutuplar oluşmakta, oluşturulmakta sonra yıkılmakta, ve tekrar oluşturulmaktadır."Siyah" da "beyaz" da "Gri" kadar gerçektir. Hatta artık "büyük konuşmalar", "gri konuşmalar" kadar makbul değildir...O yüzden "çok" ve "en" ile başlayan açıklamaları,evimizde, işimizde, arkadaş ortamında, hatta internette, TV'de, önce "diplomasinin kurallarını" öngörmeden yapmak, sonraki açıklamalar için daha çok kafa yormanıza neden olur. Artık "taraf olmak", hatta net ve sürekli "tavır koymak" yoktur, "taraf görünmek ve gereğini yapmak" vardır.
Orhan Pamuk için de, yan komşu için de bu geçerlidir. Ve buna "Yeni Dünya Düzeni(!)" denmektedir...
Pelin
